aan het aftellen

Dag allerliefste lezertjes,

We hebben de eer en het genoegen om jullie vandaag opnieuw mee te nemen op onze vele avonturen. De vorige mail zijn we geeindigd met de bergen nog voelbaar in de kuiten. De voorbije dagen zijn voor ons heel druk geweest, met vooral heel veel leuke momenten en nieuwe ervaringen.

Na onze hiking in the mountains, zaten we vol frisse energie om opnieuw onze tanden te zetten in enkele taken en beloftes. Nuja, na 1 dag zwoegen en zweten op de Europese en Belgische wetgeving rond preventie – schoot er van die frisse energie al niet veel meer over.
De voorbije weken werden vooral ingevuld met een allegaartje van meetingen, voorbereidingen, workshops, uitgaan en bezoeken:

- We bereidden enkele activiteiten voor om met de kinderen te doen in de volgende dagen. Met de zon op ons smoeltje gaven we bijvoorbeeld een bewegingsactiviteit – wat echt heel leuk was. Dansen en springen en stoepkrijt-tekenen en zingen en spelen met de bal... wat moet een mens meer hebben om zich goed te voelen :)

- Met Dafina hebben we twee keer samen gezeten om zaken rond het emergency centre te bespreken: de staff-verdeling en hun taken, logboek, teamvergaderingen, de pedagogische en educatieplannen waarmee de opvoeders werken, de weekstructuur en dagstructuur... We kregen heel veel uitleg en er was ook veel ruimte om dingen in vraag te stellen. Knelpunten en bezorgdheden werden uitgesproken en we kwamen samen reeds tot enkele gezamenlijk uitgewerkte voorstellen naar verandering of aanpassing.

- We hadden een tweede meeting met de studenten van Oradea. De studenten zouden normaal gezien tegen volgende week een workshop moeten hebben uitgewerkt die bruikbaar is om te geven in de driedaagse TROP-training (de training van professionelen rond Preventie van achterlaten en verwaarlozing van kinderen). De meeting ging net iets minder goed dan de eerste - er waren nogal veel frustraties over niet-goed-lopende communicatie en het niet uitvoeren van taken. Gelukkig is Alexandru er ook bij en probeerden we samen met hem nieuwe strategieen uit te dokteren die de taken nog concreter en vatbaarder maken. Toch blijken tot op de dag van vandaag onze inspanningen niet veel resultaat te geven en we zijn dan ook wel erg benieuwd wat de toekomst zal uitwijzen.

- We kregen de kans om het stadje Tinca te bezoeken samen met Dafina en Claudia. Sommigen onder u zullen deze naam misschien wel herkennen vanuit vorige mails, want dit bezoek stond reeds een tijdje op ons verlanglijstje. Tinca is een stadje dat op zo’n 35 km van Oradea ligt met heel wat voorzieningen en een grote Rroma community. We bezochten er een voorziening voor volwassenen met verstandelijke en/of fysieke beperkingen. Dit was voor ons een ferme confrontatie, ook al werden we op voorhand voorbereid op wat zou komen. Zo’n 50 mensen wonen daar samen. Wat ons het meest raakte was dat mensen na hun middagslaapje naar buiten werden gereden op een vrij kleine koer voor zoveel mensen en dat daar verder niets mee gebeurde. Dit deed ons meteen ook beseffen hoe onze zorg in Vlaanderen is geevolueerd, hoe sterk de beeldvorming over mensen met beperkingen al reeds is geevolueerd naar volwaardige, gelijkwaardige mensen met kansen en kwaliteiten.

- Een tweede voorziening die we daar bezochten waren de gastgezinnen van de organisatie Romanian Relief. In twee huizen/ pleeggezinnen werden zo’n 15 achtergelaten kinderen met licht tot matige beperkingen opgevangen. Een koppel woont in het huis en is een soort ‘mama en papa’ voor de kinderen. In de opvang krijgen ze natuurlijk de steun van heel wat mensen: een psychologe, een kinesiste, een poetsvrouw, opvoeders... De kinderen zelf staan aangemeld als kandidaten ter adoptie – jammer genoeg is de werkelijkheid dat kinderen met beperkingen niet worden gewenst. Via deze pleeggezins-werking komen de kinderen toch in een huiselijke situatie terecht waarin ze veilig kunnen opgroeien. Voor ons waren dit bewonderenswaardige initiatieven.

- Romanian Relief heeft in Tinca nog een ander project lopen, wat we niet echt bezochten – maar een sightseeing met de auto was meer dan voldoende. In Tinca woont een Roma-gemeenschap van om en bij de 3000 mensen. Omdat educatie, verwaarlozing en achterlating van kinderen, ongewenste zwangerschappen, armoede een heel groot probleem zijn in deze communities – wordt getracht om via laagdrempelige projecten daar een antwoord op te bieden dat toch toegang krijgt bij de gemeenschap. Romanian Relief is momenteel bezig met het bouwen van een ziekenhuis middenin de gemeenschap – dit met toestemming van de belangrijke figuren van de gemeenschap. Op deze manier wordt gehoopt om toch medische ondersteuning en familie-planning bereikbaar te maken. Een toekomstige wens is om in dit ziekenhuis ook educatie-programma’s te organiseren. Voor de Romanian Relief en voor heel Roemenie is dit een experiment en is het afwachten wat het zal geven. Toen we dus met de auto langs de straatjes van de gemeenschap voorbij kwamen – was het niet moeilijk om het armoedebeeld, het cultuurbeeld van Roma’s bevestigd te zien. We hopen met Romanian Relief mee dat dit project kan slagen en dat educatie toch beetje bij beetje toegang kan krijgen.

- De avond van de Tinca-bezoekdag waren we uitgenodigd door Claudia om mee te gaan naar de English Club. Dit klinkt misschien heel chic, maar het was vooral een heel fijne bedoening en de ontspannen sfeer deed ons deugd. De English Club is een wekelijkse groepsbijeenkomst waarin telkens een discussieonderwerp of een thema op het programma staat. Zo’n 20 tal mensen komen dan 2 uur samen om in het engels over dit onderwerp te praten. Het was voor ons vooral leuk omdat we de kans kregen om nieuwe mensen te ontmoeten. Die avond zelf zaten we met 8 nationaliteiten samen, te discussieren over embaresing moments. De avond was jong en eindigde in de club met shaken, meegillen op de lifeband en heel wat leuke mensen om mee af te spreken.

- Een aantal dagen (vorig weekend, maandag en dinsdag) werden in beslag genomen door het voorbereiden en geven van een workshop aan het team van het CCF op dinsdagnamiddag. Omdat er in het engels heel weinig materiaal bestaat over de methodieken die we wilden duiden, hebben we onze woordenschat en vertaalwoordenboeken aangesproken in het opmaken van twee cursussen. We moeten toegeven dat we al leukere weekends hebben gehad hier, maar de appreciatie en het feit dat kennis hierdoor bruikbaar werd – was voor ons voldoende reden om enkele dagen te gaan wonen in de bureaus van het CCF. In die workshop leerden we hen werken met duplo-popjes en met de axenroos. Dit zijn twee methodieken die in Vlaanderen frequent worden gebruikt in de hulpverlening en ondersteuning van families en kinderen. Via de duplo-popjes kunnen mensen hun eigen situatie vanuit hun perspectief symboliseren en voorstellen op tafel. Op deze manier worden mogelijks heel moeilijke of pijnlijke situaties makkelijker bespreekbaar en het presenteren van de eigen situatie geeft ook inzicht in het geheel voor mensen. De axenroos wordt dan weer meer gebruikt in de werking met kinderen.Via dieren leren kinderen inzicht krijgen in hun eigen interactie-gedrag, de relaties die ze hebben met anderen en welke invloed anderen hebben op hen. Zo werd bij ons duidelijk dat Ilse de bever (de verzorger) is en Tina de peacock ( presenteert graag) ... althans op vlak van workshops geven. Twee heel waardevolle en bruikbare methoden dus, waar het team al de dag erna mee begon te oefenen :) ’ t is altijd fijn om een enthousiast publiek te hebben en zelf waren we ook tevreden! Op het einde werden we met een boeketje bloemen ter bedanking verrast en dat deed ons toch wel wat.

Na al deze activiteiten was het voor ons hoogst nodig om even wat slaap in te halen en waar konden we dat beter doen dan in Budapest. Mijn ouders (Tina) hadden een trip gepland naar deze oorden en we vonden het wel fijn om hen in deze prachtige stad te mogen ontmoeten. Donderdagochtend vroeg uit de veren om enkele uren op de minibus door te brengen – met een vloekende, schreeuwende chauffeuse :). In de namiddag konden we de uren goed gebruiken om een tukske te doen vooraleer mijn ouders aankwamen. Een beetje frisser gingen we hen ophalen en het blijde weerzien was de start van 3 heerlijke dagen. Vele kilometers hebben we daar geslenterd; onze spreektaal werd vervangen door bewonderende ‘amaais’ / ‘dat is toch bijna niet te geloven he’ / ‘zie ne keer oe skone’ / ‘we gon ier nog zeker werekeren’. Pest met zijn bruisende ritme, zijn vele parken en majestueze gebouwen, pleinen en kerken. Buda met zijn historische gronden, zijn paleis en monumenten. Beide delen gescheiden door de Donau en overbrugd. Kortom een aanrader dus voor iedereen die graag city-trips doet en die een stad wil zien die niet moet onderdoen voor Parijs, Londen, Praag en Wenen.

Zaterdagnamiddag zijn we met zijn allen weer de minibus opgekropen voor een bezoek aan Oradea. Een eerste groep Vlaamse studenten die hier zijn om hier SMOG aan te leren in voorzieningen (spreken met ondersteunende gebaren), was ondertussen ook gearriveerd en het was dan ook meteen al heel leuk om elkaar te ontmoeten en bij te kletsen. Hun drukke programma en het onze voorspelt niet al te veel tijd om samen door te brengen deze week – maar een stapke zetten in de wereld kon er toch wel van af. Een nieuwe zondag kwam nogal met kleine oogskes aangewaaid en er stond heel wat op het programma samen met mijn ouders. In de voormiddag haalde ik hen op van het hotel voor een bezoek aan het CCF wat begon met een leuke kinderactiviteit waarin we kettingen maakten met geschilderde macaroni. Ook de ondertussen al vertrouwde stad met zijn 79 kerken en bijzondere gevels mocht niet ontbreken aan de tour alvorens afscheid te nemen.

Een fijne driedaagse vol indrukken zit erop ... en wij zijn klaar om onze laatste weken in te gaan met wat gemengde gevoelens. Enerzijds kijken we ernaar uit om mensen terug te zien en anderzijds zouden we het niet erg vinden om hier nog een tijdje te blijven. Is er geen compromis mogelijk? :)

Tot de volgende keer maar alweer voor de nieuwe avonturen van domna Jiulsu si domna Tina ,

Noapte buna, La revedere , ciao ciao !