een grote notendop over de laatste vakantiedagen

Dag beste lezertjes,

Zoals de meesten misschiem al vermoeden zijn we aangekomen in het CCF. De plaats waar we de komende drie maanden zullen doorbrengen... maar eerst nemen we jullie enkele dagen terug mee in de tijd. Dit belooft hier een heel lange mail te worden, want er is zoveel te vertellen.

Ons laatste bericht eindigde in Brasov waar we van heel dichtbij kennismaakten met de skilatten en de typische transylvaanse geneugten.
De dinsdag zijn we na lang slapen richting Sibiu gereisd. De trein was al stukken minder comfortabel dan de eerste en we gammelden drie uur door de bergen. Het grote voordeel van reizen overdag is dat je heel veel ziet van de omgeving. Gekluisterd aan het raam zagen we de heuvels, de bergen, de dorpjes en heel veel stortplaatsjes aan ons voorbij gaan. Onze coupe was gevuld met drie andere dames die het heel leuk vonden om een praatje te maken.
Gelukkig voor ons kon de ene dame vrij goed de franse taal. Ze was al 35 jaar lerares in het secundair onderwijs in Fagaras (een stad ergens tussen Sibiu en Brasov).

Ze vertelde dat het onderwijs in de voorbije dertig jaar een stuk moeilijker was geworden en dat er de laatste jaren heel veel problemen waren om de studenten te motiveren. Zo wordt de jeugd meer en meer verleid door de wereldse `geneugten` als drugs en alcohol. Vaak ziet men ook het nut niet in van studeren daar er geen uitweg uit het harde boerenleven lijkt te zijn. De laatste jaren is er tevens een tendens aan de gang waarbij de goede studenten ergens anders gaan wonen om onderwijs te volgen omdat er zich meer mogelijkheden in de moderne steden aanbieden. Ook de West-Europese landen en de VS zijn heel aantrekkelijk. Zo ziet men vaak dat jonge ouders het land verlaten en de kinderen achterlaten bij de grootouders. Men hoopt om goed werk te vinden in het nieuwe land en wanneer alles goed gaat laat men dan de rest van de familie achter komen. Jammer genoeg worden deze kansen in het andere land zwaar overschat en komt men dikwijls in een spiraal van armoede of sociale uitsluiting terecht. De dorpen en kleine steden worden gekenmerkt door braindrain en kinderen blijven vaak ouderloos achter. Dit alles samen maakt dat het steeds moeilijker wordt om kwaliteitsvol onderwijs aan te bieden.

Aangekomen in Sibiu begon de verwondering over de schoonheid van de stad. In 2007 was Sibiu samen met Luxemburg uitgeroepen tot Europese culturele hoofdstad... en terecht. In de 12e eeuw werd het noorden van de karpaten gekoloniseerd door de saksen. Net zoals Brasov en Sighishoara (zie verder)is deze stad een `saksische` stad en hoewel de meeste saksen inmiddels zijn weggetrokken zijn de belangrijkste gebouwen in hun glorie bewaard gebleven. Het ene plein leidt naar het andere met daartussen heel indrukwekkende gebouwen en straatjes die dateren van 1300 tot 1800 na Chr. De kleine kronkelende straatjes gecombineerd met de weidse pleinen nodigden vooral uit om uren rond te slenteren, de sfeer op te snuiven en te observeren. Kinderen die spelen in de fonteinen, mensen met een koffietje op een terrasje, duiven voeren en dan weer wegjagen, shoppen, de oudere mannen die samenscholen onder de bomen om te kaarten en te schaken. Dit klinkt allemaal heel mooi maar dat was het ook.

`s avonds hebben we op aanraden van de hosteleigenaar een cafeetje aangedaan. Unu bere later kregen we er nog een van een groepje mensen wat verder op en een praatje later werden we uitgenodigd om erbij te gaan zitten. Twee muzikanten schoven ook aan, de gitaren en blokfluiten werden uitgehaald en de hele avond brachten we verder door met het luisteren naar folkmuziek en het spontane zingen. De muziek was eerder melancholisch wat een groot verschil is met de traditionele Roemeense muziek die nogal hitsig is door het hoge en vrij chaotische ritme. Waar onze voorkeur ligt, is dan ook niet ver te zoeken.
Een beetje aangeschoten zijn we ergens in de vroege uurtjes in bed geraakt met de herinnering aan een heerlijke avond.

Woensdagavond zijn we weer met ons ondertussen vertrouwde voertuig doorgereisd naar Sighisoara. We merkten nogal gauw dat `s avonds de trein nemen ook wel weer eens een andere ervaring is dan overdag reizen. We zaten nog maar neer of er werd ons al bier aangeboden (dat we heel beleefd afwezen) en dat we hen niet begrepen stond niet in de weg om toch te praten. Deze vrolijke sfeer voelde voor ons eerst wat bedreigend maar dat ging snel over.

Aangekomen in Sighisoara mochten we gepakt en gezakt de 120 grote trappen naar boven sukkelen om ons hotelletje bezweet en hijgend te bereiken - dat gelegen was in de middeleeuwse citadel.
Een nieuwe kille, koude, regenachtige miezerige dag maakte dat we niet zo konden genieten van het rondkuieren in de citadel en dat alles misschien wat minder mooi leek dan het eigenlijk is. Sighisoara is de geboorteplaats van Dracula en dat is vooral te zien aan de souvenirwinkeltjes die naast het kantwerk, I love dracula - T-shirts aan de man proberen te brengen. Het leukste aan de stad vonden wij de vele trappen die soms overkoepeld waren en de indrukwekkende klokkentoren. Na twee uur buiten waren we blij om een museum binnen te stappen en daarna hadden we het ondertussen zo koud dat we onze toevlucht zochten in warme plekjes.

Met dit als vakantiedag kropen we vroeg in onzen nest want we hadden een zware dag voor de boeg. Om 4.10 u `s morgens stapten we op de trein richting Oradea. De treinreis hebben we vooral in slaap-waak toestand beleefd.

Hoe we onze aankomst en eerste dagen in Oradea beleefden, kan je lezen in het volgend bericht.

Lieve groet,
van de twee trotters