... een paasmail

Buna ziua,

Onze tweede week in Oradea is begonnen en na enkele dagen internet-loos en electriciteit-loos te hebben doorgebracht zijn we er weer.
Eerst en vooral willen we iedereen een vrolijk paasfeest wensen en we hopen dat er veel eieren zijn gelegd! Hier zijn de klokken ook gekomen, al wordt dit gevierd met hard gekookte traditioneel geschilderde eitjes en versierde gemberkoekjes (wel lekker).

Onze dagen gaan hier vliegenssnel en we hebben al ruim de kans gehad om de stad te verkennen, het centrum in zijn werking en vorige week hebben we enkele heel boeiende bezoeken afgelegd. Verwachtingen omtrent ons verblijf hier werden uitgewisseld ... en gelukkig voor ons komen die goed overeen.

Dinsdag bezochten we the maternity en donderdag het child hospital. Beide voorzieningen hebben vooral heel veel werk in het opvangen en ondersteunen van achtergelaten kinderen. Zo heeft men nog steeds jaarlijks te maken met ongeveer 275 verlaten kinderen (beide voorzieningen samengeteld), waarvan dan toch een kleine 100 effectief worden achtergelaten. In de andere gevallen bedenken de ouders of familieleden zich. Ongeveer 80 % van de kinderen zijn Roma`s... De hoofdreden van het achterlaten is armoede. De meeste Romaclans hebben de overtuiging dat je ziek wordt van anticonceptie of het mag niet volgens hun geloof, dus krijgen ze veel kinderen terwijl de armoedeomstandigheden zorgen dat het niet mogelijk is hen groot te brengen... en zoals je misschien al kan vermoeden, liggen daar dan ook de grootste problemen qua preventie, opvolging en ondersteuning bieden. Bij een geboorte krijgt iedere moeder momenteel een premie om de eerste maanden met de baby te kunnen doorbrengen (dit stopt binnen enkele maanden!). Een gevolg hiervan is dat de premies worden aangenomen, en wanneer deze op is het kind dan wordt achtergelaten bij het ziekenhuis. Vaak zijn deze kinderen helemaal uitgehongerd, hebben ze schurft enz. Het geld van de premies wordt dan ook maar al te vaak gebruikt om te drinken of het wordt gebruikt als collectief bezit in vele romagemeenschappen. Wanneer men de ondersteuning tracht te geven via materiele dingen - zoals shampoo, rijst, ... wordt dit vaak verkocht en met dat geld wordt dan weer drank of drugs of tabak gekocht. Dat dit leidt tot veel frustraties binnen de hulpverlening is heel begrijpbaar. Het is ook heel begrijpbaar dat racisme ten aanzien van Roma`s zo sterk leeft. Niet dat we dit laatste goedkeuren.

Voor meer hierover, lees je best de volgende mail, want daarin komt alles
wat te maken heeft met de bezoeken en het TROP-project... dus voor de studenten en geinteresseerden in het sociaal systeem: zeker te bekijken.

Naast de bezoeken hebben we nog wat meer uitleg gekregen over het centrum en krijgen we de kans om veel te observeren en in vraag te stellen. Onze eigen stageervaringen zijn dan weer interessant om uit te wisselen met het team.

Met de kindjes hier alles in orde. Iedere dag gaan we met hen spelen. Ze zijn vooral erg knuffelig en genieten ongelofelijk van de aandacht die ze krijgen. Ze vinden het heel fijn om te dansen en te zingen, en met grote duploblokken maken ze `biciclete`s waar ze uren kunnen op rond`rijden`. Bij heel wat kinderen merk je wel in hun gedrag dat ze het niet gemakkelijk hebben. Sommigen komen wel heel veel knuffelen, terwijl anderen dan weer heel veel afstand houden en zelfs oogcontact krijgen is dan moeilijk. Eentje weigert ook om te spreken, maar begint nu wel geluidjes te maken. Het is fijn om te zien hoe ze toch beetje bij beetje wel vertrouwen in je krijgen en meer toegang geven. We houden ervan om te helpen bij het slaapmoment, en zien dat de kinderen er ook van genieten om een avondritueel te krijgen. Zelf trachten we om zoveel mogelijk op dezelfde momenten van de dag te komen, zodat het voor hen wat voorspelbaarheid en dus ook veiligheid krijgt.
Vorige zaterdag kregen we wel een heel bijzondere rol toebedeeld: zonder electriciteit was het nogal donker en koud, en we haalden onze zaklampen om bij te lichten bij het avondeten, handjes te wassen, toiletbezoeken en in bed te kruipen. De kinderen vonden het superfun en het was ook best wel grappig om daar als een levende vuurtoren te staan.

We zijn ook uitgeweest...we beginnen de gewoontes op dat vlak al goed te kennen , en ja - als we een beetje willen integreren moeten we dat goed doen he. Het nachtleven hebben we eer aan gedaan, door nieuwe cafeetjes te ontdekken en een danske te placeren. De oldies konden we vol overtuiging meeschreeuwen, de roemeense hits waren dan weer net wat moeilijker :-) maar het was wel heel leuk om de mensen hier uit de bol te zien gaan. (een beetje zoals wij uit de bol gaan als Paul de Leeuw zijn regenbooglied brengt)
We hebben ook voor het eerst Oradea bij daglicht gezien. Het is een stad die vooral leuke ontdekkingsplekjes heeft: pleintjes, bruggen, de vele kerken, parken, verborgen heel leuke straatjes, verrassende gevels en gebouwen, de open markt met honderden kraampjes op elkaar gepakt. Met een nieuwe garderobe, gepast achter een lakentje temidden de drukte kunnen we onze dagen comfortabel verder zetten. Anderzijds heb je ook de drukke straten met chaos verkeer, de vele bedelaars -jong en oud, de vervuilde gevels van de appartementsblokken, de vele lifters, de erg vervuilde rivier die door het centrum loopt, de stinkende openliggende rioleringen, de ongeplaveide wijken zonder straatverlichting die net wat minder comfortabel aanvoelen om alleen door te wandelen. We zouden misschien wel durven zeggen `typisch roemenie`, een land van contrasten.

Gisterenavond namen Ilse en ik wuivend met een witte zakdoek afscheid van elkaar. Ze vertrok met de nachttrein naar Bucharest om er enkele dagen met haar vriendjes door te brengen. Of ze de hele tijd in Bucharest zullen verblijven wist ze nog niet - en is een beetje afhankelijk van de reisverwachtingen van haar companen. Een ding is zeker - het zal sowieso wel heel leuk zijn. Vanmorgen heb ik haar aan de lijn gehad, en de nacht is goed verlopen. Ze zal ook Theo en Vali weer ontmoeten en dan hebben we ook ons fototoestel terug... joepie! Dus vanaf volgende week, zullen weer nieuwe beelden beschikbaar zijn.

... Het is hier dus mijn eerste dagje helemaal alleen, snif snif, maar het team doet hier wel zijn uiterste best om me met veel liefde op te vangen. ;-)
Volgende week worden de rollen dan omgekeerd en mag ik er een weekske met enkele vriendinnetjes op uit trekken.

We wensen jullie nog een heel fijne dag,
en tot blogs

Groetjes,

Ilse en Tina