happy happy girlies

Hallo iedereen,

eerst en vooral - een heel fijne moederdag gewenst aan alle mama's en toekomstige mama's...

Vandaag kwam ik van mijn mama te weten dat het nog net 1 maand is voor we weer met onze beide voeten in Belgie staan.

Deze week werd dan ook gekleurd door het opmaken van planningen en lijstjes... wat moeten we nog allemaal doen, wat willen we nog allemaal doen, en hoe kunnen we dit zo efficient mogelijk in plannen rekening houdend met de roemeense chaos. Het belooft nog heel leuk te worden en gezellig druk.

Toen Ilse de laatste mail schreef, stonden we op het punt om met de trein richting Timisoara te gaan... en toen we een dag later terugkeerden waren we beiden overtuigd dat dit wel de mooiste / gezelligste stad is die we hier al zagen: mooie kerken - orthodoxe en katholieke, gezellige pleintjes, de vele terrasjes (gelukkkig scheen de zon) en de parken die de stad omarmen.
Het hoogtepunt voor ons was de zaterdagavond toen we besloten om uit te gaan. Eerst een filmpje in de cinema (die trouwens zo slecht was dat hij weer goed werd op een komische manier)en daarna op zoek naar een dansclub. De clubs zijn hier echter nogal erotisch getind en omdat we er ons niet echt door aangetrokken voelden, kwamen we terecht in de jazz-club waar een live hard-rock concert aan de gang was. Stel je maar een zaal vol rockers voor met hun lange haren en baarden en piercings voor die zich helemaal lieten gaan door alle op het zelfde ritme de haren door de lucht te gaan zwieren. Zalig! De groep zelf (the troopers) was goed, dus even later stonden we ons welgezind te integreren in het publiek. Na het concert werden we door enkele heren uitgenodigd om mee te gaan naar een ander concert niet zo ver daarvandaan. Wij dus mee, en ze komen terecht op een soort boot ingericht als trouwzaal waar 25 mensen zaten te luisteren naar de karaoke. Omdat dit toch niet zo in de smaak viel van onze rock-vrienden zijn we nog maar eens verhuisd naar een club waar weer live muziek werd gespeeld en waar we onze benen konden los gooien. Met rijkelijk vloeiende alcohol , althans vooral voor onze compagnons, hebben we een verrassende heel leuke avond gehad. De dag erna ging het er wat minder energiek aan toe en waren we heel gelukkig dat het kunstmuseum op ons pad kwam te liggen.

Terug in Oradea, kregen we de voorbije week heel wat dingen rond en konden nieuwe zaken worden opgestart. Het vertaalwerk dat Judit voor ons meehad van uit haar bezoek aan Belgie is rond... althans deel 1, want er blijkt nog een 2de deel te zijn. Judit had tijdens haar bezoek de axenroos leren kennen, en vind het een heel mooie methodiek om ook te gebruiken. Volgende week zijn we van plan om hier een workshop rond op te stellen en deze dan ook te geven aan de geinteresseerde teamleden.
Op woensdag hadden we een afspraak met de studenten hier, i.v.m. het TROP project. De taak van de studenten moest in deze meeting wat duidelijker en concreter worden uitgewerkt zodat we allen aan het werk konden. Volgende week komen we weer samen en hopelijk worden onze verwachtingen een stukje ingelost.
Het samenwerken met de studenten is voor ons wel een verrijkende taak. Als belgen - studenten Orthopedagogie, zijn we sterk getraind om in een team afspraken te maken, structuur op te bouwen, te werken met doelstellingen en evaluaties,... Pas toen we deze week geconfronteerd werden met het ontbreken van deze manier van werken, werden we ons ook sterk bewust van de goeie zaken van onze opleiding :-)

Afgelopen donderdag kregen we bezoek van een dame die een project wil op touw zetten. Ze wil starten met een soort vrouwen-kinder club met een wekelijks aanbod van creatieve activiteiten (crea/ dans/ beweging/ muziek). Haar doelgroep, doelstellingen en manier van aanpak zijn nog niet helemaal concreet, maar ze wou via ons graag wat contacten met mensen in Belgie die ervaring hebben met dit type organisatie. Wat ze ervan vertelde klonk al heel goed en waardevol. We gaan haar deze week wel vragen om haar ideeen op mail te zetten en dan kunnen we deze doorsturen. Iedereen die zich aangesproken voelt om contact met haar op te nemen, kan dat dan.

Vorige vrijdag konden we op bezoek in Camunul Felix. Dit is een residentiele organisatie die achtergelaten kinderen een thuis biedt. Deze organisatie heeft verschillende 'dorpen' met daarin enkele huizen. In ieder huis is een gezin komen wonen, en deze pleegouders bereiden hun eigen gezin eigenlijk uit met de achtergelaten kinderen. In totaal leven er per huis ongeveer 10 kinderen (met de eigen kinderen erbij). Verder is er op het terrein ook een boerderij met koeien en kippen enzo. De melk, boter, yoghurt, eideren worden gehouden voor eigen gebruik. Er is een 'garage', waar wat oudere jongens leren om oude autos te herstellen of te onderhouden. Er is ook een naaiatelier, met daaraan gekoppeld een souvenirwinkeltje. Het atelier wordt bevolkt door volwassen mensen die een verleden van institutionalisering achter de rug hebben en nood hebben aan een beschermde werkplek. Wat ons erg opviel was de enorme geloofsuiting. De organisatie is onstaan vanuit de Baptistische geloofsgemeenschap, en daar is de gehele commune ook van doordrongen. Enkele kinderen die in een van de gezinnen wonen, hebben enkele maanden in het CCF doorgebracht. Dafina en haar collega's gaan nog geregeld op bezoek om te zien hoe het met hen gaat. Alweer een boeiende ervaring erbij.

Dit weekend dan zijn we richten Apuseni gebergte getrokken. Voor de liefhebbers die graag meer willen weten over dit ongelofelijk mooie deel van de Karpaten : www.apuseniexperience.ro . Vanuit de korte ervaring die wij daar nu hebben, kunnen we zeggen dat dit zeker nog een toekomstige uitgebreide vakantiebestemming zal worden. Via Judit kwamen we in contact met Mikey, een medewerker van een ngo die ecotourisme in deze streek promoot (apuseni xperience). Zelf is hij fervent mounteneer en hij was dan ook helemaal in zijn nopjes dat hij deze twee jonge deernes mocht mee nemen naar zijn favoriete plekjes. Goedgemutst stonden we op zaterdagochtend paraat om de bergen te verkennen. Na een enthousiaste 'Hei ho, let's go' van Ilse kwamen we al gauw te weten dat het 'kuitebijters' zijn die bergen. (voor de correcte uitspraak moet je bij Ilse zijn). Door weer en wind, zon en sneeuw bereikten we de top en amaai... de liters zweet zijn meteen de moeite waard als je daarboven kan staan en km's ver de omgeving in je kan opnemen ... een ervaring dat je niet met woorden en beelden kan vastleggen.
In de namiddag ging onze trip verder naar een van de vele watervallen die in het Apuseni-gebergte liggen.
Omdat er in ons verblijfshuisje geen verwarming was en het toch echt wel heel koud was hebben we de rest van de avond bij een vuur doorgebracht, wat heel rustgevend, vredig en verwarmend werkte. De magie van de gloei en het spel van de vlammen had ons allemaal in de greep en met een biertje erbij en wat koekjes, mocht deze avond eeuwig blijven duren.
Vanmorgen dan weer vroeg uit de veren om onze rugzak alweer te pakken en voor we de bus richting Oradea hadden, gingen we nog enkele uren stappen in de natuur. Zoals het steeds gaat in gebergte: enkele km omhoog- een heel mooi zicht- en weer naar beneden. Het vergezicht werd deze keer gekenmerkt door een landschap onderhevig aan heel snelgaande erosie. 90 jaar geleden was er nog niets aan de hand, een klein beekje vormde zich en nu zoveel jaren later lag er aan onze voeten een immens diepe kloof die nog dag na dag uitbreidt. De kleur van de aarde was roestig wat het geheel heel aantrekkelijk maakte... de kracht van de natuur kan je op zo'n moment overdonderen en op zo'n plek kan je je miniem klein gaan voelen en toch dankbaar dat je hier ooggetuige van mag zijn.
Een zalig weekend dus, opgeladen met nieuwe energie en als happy happy girlies zijn we weer gearriveerd in het CCF.

De komende dagen en ervaringen lachen ons tegemoet, maar eerst een nachtje goed slapen :-)


Geniet van de foto's, en als je nog geen bestemming hebt voor deze zomer... Ilse en ik willen je graag helpen in de zoektocht !

Lieve groet en dikke zoenen
van jullie kapoenen

Ilse en Tina