overnelft (Vertaling: we zijn over de helft)

liefste bloggertjes,

wat gaat de tijd toch snel! het is bijbenen om onze blog op tijd en stond wat nieuw voer aan te bieden!

waar waren we gebleven? Twee weken terug zat onze eerst TOP meeting er op. Na een weekendje Cluj (dé studentenstad hier), wat puur genieten was van het mooie weer en de prachtige botanische tuin, moest worden gewerkt aan het verslag van deze meeting. Tina's tekentalent werd ook op de proef gesteld daar ze de tekeningen maakte voor een kinderintake (is een prentenboek voor kindjes die toekomen om hen uit te leggen hoe het hier allemaal in zijn werk gaat). Samen met Dafina gaf ze het kindje 'bobo' genaamd, een invulling. puik resultaat moet ik toegeven!

vorige donderdagavond waren we dan ook extreem in onze nopjes wanneer we de voorgaande taken hadden afgewerkt, 's morgens zouden we namelijk vertrekken naar de westhoek!! dat we vroeg uit de veren moesten baarde ons geen zorgen, het doel maakte namelijk alles goed. 's morgens om 6u30 hadden we onze bus richting Budapest, Ildi had dit voor ons gereseveerd. In het station toegekomen sprak de eerst man die we tegenkwamen ons aan of we naar Budapest moesten, we waren wat op ons hoede, maar zeiden toch dat we deze richting uitmoesten. Hij toonde ons zijn 'bus', een monovolumewagen. De uren wanneer hij vertrok klopten, alsook de prijs. We stemden in en legden onze valiezen wat onzeker in zijn koffer. Na een koffietje te hebben gedronken, wat ik me later nog zou beklagen door mijn kleine blaas, zagen we een busje in de verte, met daarop: Budapest. Dat de man ons iets had wijsgemaakt was zeker, nu nog onze valiezen zien terug te krijgen. Terwijl ik in het juiste busje aan het betalen was, trok onze assertieve Tina haar stoute schoenen aan. Discussies ga je best uit de weg, dus gewoon koffer opentrekken en valies uithalen, zonder veel uitleg! Met een vriendelijke 'multsumesc, la revedere' liet ze de man verbouwereerd en gefrustreerd achter.

Na een busreis van 4uur kwamen we aan in de luchthaven 1 van Budapest. Aangezien dat de tijd in Hongarije hetzelfe is als in Belgie, keerden we een uur terug in de tijd. Genietend van het zonnetje vloog de tijd tot we ons vliegtuig konden nemen...

Het blije weerzien van de mensen thuis moet ik waarschijnlijk niet grondig uitschrijven. Zoveel mogelijk mensen zien vroeg dan soms wel wat planningsvaardigheden, maar het loonde! Maandagmorgen zagen we (Tina en ik) elkaar dan (na elkaar toch meer dan 48uur niet te hebben gezien of gehoord)terug in school. Daar waren we afgesproken met de studenten en docenten van het TROP- project. Na het merendeel van de tijd onze ervaringen te hebben uitgewisseld werd er nog wat gediscussieerd rond de invulling van de trainingen die de studenten komen geven in Oradea.

Om 14u zijn de ouders van Tina ons komen oppikken in de bistro van de katho. Na nog een Belgisch koffietje (die toch wel wat anders is dan het slijkwater hier) te hebben gedronken, vertrokken we richting charleroi, van waar we onze laatste blok van 6weken Roemenie zouden ingaan. Maandagavond rond 20u arriveerden we in Budapest. het was dan wel donker, maar om te zien dat het een mooie stad is hoef je helemaal geen licht te hebben. Jammer genoeg hadden we de tijd niet om de stad te verkennen en na een schoonheidsslaapje vertrokken we dan smorgens terug richting Oradea. De stralende zon die ons in Budapest een goeiemorgen had gewenst, nam afscheid van voor we in Oradea aankwamen...

Hier dinsdagmiddag aangekomen realiseerden we ons dat het toch wel een vermoeiend weekendje was geweest. Een middagdutje die een middagdut werd verloste ons dan ook van deze vermoeidheid.

Woensdag zaten we samen met Alexandru en Judit rond wat we hebben besproken maandag in Belgie. En zo werd het donderdag, het feest van de arbeid! Hoe te feesten hoef je hier niet uit te leggen, wat maakt dat we reeds 2 dagen het CCF voor ons alleen hebben. We maakten woensdag een lijstje met 'nog te doen' en kwamen tot de conclusie dat we beter wat in het CCF blijven om te werken, want het laatste waar we zin in hebben is een rush om alles af te werken!

nu, we weten allemaal dat ge nooit moogt in extremen gaan, dus na 2 dagen werken (gisteren en vandaag) vinden we dat we toch wel weer wat ontspanning verdienen. Vanavond (vrijdagavond), aan de vooravond van ons weekendje Timisoara (naar het schijnt een heel mooie historische stad, hier ergens een goeie 100 km van) doen we nog vlug onze was om morgenochtend zonder veel zorgen onze trein te kunnen nemen.

De bedoeling om een korte berichtgeving te doen is wederom niet geslaagd, maar 't moment dat een mens aan het vertellen slaat, ge kent dat wel hé, hou een vrouw er maar eens in tegen! (knipoog naar mijn opa, die beweert dat het laatste die versleten raakt bij een vrouw haar tong is)

dag vriendjes, dag vriendinnetjes, dat was het dan al weer! dag vriendjes, dag vriendinnetjes, tot de volgende keer alweer! (leve Bassie en Adrian!)

Lieve groet,
met een vriendelijke snoet,
Tina en Ilse