Terug thuis

Dag Lieve lezertjes,

Ons laatste bericht dateert van een goeie twee weken geleden... een hele mooie tijd vol indrukken stond toen voor de deur en we moeten toegeven dat onze laatste weken in en rond het CCF dan ook zijn voorbij gevlogen.

We waren de vorige mail geëindigd na het bezoek aan Budapest en de tour door Oradea met de ouders van Tina.
Na afscheid van hen te nemen hadden wij enkele dagen de tijd om een beetje te beginnen studeren, nog een kinderactiviteit te geven en vooral om heel veel zaken af te werken. Het Leer-en Werkervaringsverslag = de verslaggeving van 3 maanden Roemenie, begon ook prioritair op ons lijstje te staan.

Enkele dagen later heerste er een gezellige poetsdrukte in het CCF. De tweede leefgroep werd van boven tot beneden gepoetst, want de Vlaamse studenten waren op komst voor een 8 dagen verblijf in Roemenie wat echt een superervaring zou zijn.
Vrijdagochtend stond het team daar al met een valiesje en in vrijetijdskledij - te popelen om in de namiddag richting Bata te gaan. Bata is een plattelandsdorpje op ongeveer 170 km van Oradea. Reeds vele jaren organiseert Katho-Ipsoc in dit dorp een activiteit voor de kinderen... en goeie tradities moeten in ere worden gehouden.

Met het hele team gingen we dus richting Bata. De sfeer hierbij voelde een beetje aan als bij een schoolreis van toen we kinderen waren. Niet veel later dan onze aankomst, kwam een busje het domein opgereden en daar kwamen de Vlaamse studenten na een hele lange rit uitgekropen. Het zonnige weer maakte de sfeer al meteen heel aangenaam en relax en we maakten die avond de tijd om elkaar uitgebreid te ontmoeten, te leren kennen (a.d.h.v. een heel leuke en geslaagde kennismakingsactiviteit) en vooral om veel plezier te maken. De Palinka en de wijn gleden zoetjes binnen, Wouter zorgde voor de sfeer met zijn accordeon, serenades werden gezongen in het licht van de maan... de avond kon niet mooier zijn.

De zaterdag stond in het kader van de kinderactiviteit. We bouwden een heus circus op het domein en overal werden de circus-workshops opgesteld: macramé, action-painting, ballonknopen, circustechnieken, fruitsla maken en coctails creëren. Met veel lawaai en heel kleurrijk haalden we de kinderen op in het schooltje, waarbij Mathijs een fantastische rol neerzette als clown die de kinderen richting domein meenam. In een heel hete namiddagzon gingen de kinderen in kleine groepjes van de ene workshop naar de andere en de namiddag sloten we af met enkele groepsdansen (van de vogeltjesdans en de Marie-Louize tot de Roemeense traditionele dans).
Moe en voldaan konden we de avond tegemoet gaan. Het team van het CCF had zich ondertussen de hele dag bezig gehouden met een uitgebreide evaluatie van de werking en de samenwerking in het team. Dit bleek een soms emotionele maar wel heel goede dag te zijn geweest, waarbij men weer een stukje dichter naar elkaar toegroeide en een gemeenschappelijke toekomstvisie creëerde.

Voor 's avonds hadden wij (Ilse en Tina) een ontspannende 'casino-activiteit voorbereid. Als twee echte babes lieten we iedereen de gekste opdrachten doen en buiten het feit dat de vermoeidheid in de kleren zat was er toch veel plezier en ambiance.
Met een kampvuur en een heel hevig onweer konden we uiteindelijk ergens in de vroege uurtjes, de dag afsluiten.

Op zondag hadden we in de voormiddag een samenkomst, waarbij het team zijn evaluatieresultaten van de dag voordien aan ons voorstelde. Het was tevens het moment om het CCF aan de studenten voor te stellen en enkele woorden te beluisteren van Patrick (the godfather of the CCF and vzw Oradea). Daarna stonden ons enkele paarden en karren ons op te wachten voor een uurtje sightseeing in de omliggende dorpen en velden. Deze heel ontspannende activiteit bleek niet voor iedereen zo ontspannend meer te zijn toen twee ruiters ervoor kozen om een race te beginnen. Met het angstzweet in de schoenen en enkele blauwe plekken waren sommigen dan ook blij om weer terug te zijn.
Het was toen ook tijd om alles op te kramen en richting Oradea te verhuizen.

De dagen na Bata stonden in het kader van de eerste TROP-training. Op dinsdag stonden de professionelen van de betrokken organisaties op tijd aan de deur en begon er een driedaagse training rond het thema 'Preventie van abandonment and neglect'. De dinsdag was vooral theoretisch georiënteerd, maar waarbij vooral veel interactie met de groep professionelen centraal stond. Op woensdag was het aan de studenten om de hele dag workshops en goede voorbeelden te geven die in Vlaanderen ondertussen al ingang hebben gekregen. Kind en Gezin, Parental Education, de opvoedingswinkel, netwerking... dit waren de thema's die de professionelen interactief konden ervaren en leren kennen. Het zat echt ongelofelijk goed in elkaar en de reacties waren dan ook enkel maar lovend! In die mate zelfs dat de professionelen een verzoekbrief opmaakten naar Kind en Gezin toe om wat materiaal te kunnen verkrijgen.
Even voor de middag kregen de Roemeense studenten het woord om een workshop te geven rond Legislation. Met heel wat moeite was deze toch rond geraakt en het resultaat mocht er zijn ! De discussies die ontstonden in de kleine groepjes waren uitermate boeiend.
Het was ook de dag waarop de 'toolbox' werd geduid. Ieder lid kreeg een doos met daarin alles wat de afgelopen dagen was gebruikt en verzameld. Dit opdat implementatie van de verworven kennis in de eigen organisaties mogelijk zou worden. We willen hier dan ook even kwijt dat we echt onder de indruk waren van het werk van de studenten en docenten... en wij niet alleen. De dagen erna zouden we alleen maar stoef en bewonderende woorden mogen horen.


De donderdag was het dan aan de professionelen om de theorie en de goede voorbeelden te gebruiken en uit te werken in een eigen eerste preventie-project. Er werd een hele ochtend keihard gewerkt en het was dan ook zalig om te zien met hoeveel interesse en enthousiasme men de resultaten van het werk ging voorstellen. Met de nodige feedback en een receptie konden we de driedaagse training tevreden afsluiten.
We vierden dit met een zwempartij in een luxe-hotel in Baile Felix, wat erg verfrissend werkte. De valiezen werden die avond nog gepakt en we sloten de dag af met een terugblik op de voorbije dagen.

Vrijdag was onze hoognodige ontspanningsdag. Toch begon dit niet zo ontspannend met een bezoek aan het kinderziekenhuis. Zoals steeds kunnen de indrukken die je daar krijgt zo overdonderend werken en zoveel emoties losmaken van frustratie en een niet-begrijpen. Met een krop in de keel hadden we dan ook even de tijd nodig om wat op positieven te komen en wat te reflecteren over Roemenie als land dat op vlak van welzijn traag maar zeker vooruitgaat en soms ook even een stap terugzet.
Een bezoek aan de markt was een ideale doorspoeler om daarna toch nog met volle teugen te kunnen genieten van de dag dat het team voor ons had voorbereid. We trokken met z'n allen in de richting van een meer gelegen in de heuvels - waar we een heel fijne en deugdoende namiddag beleefden alvorens de dag erna weer afscheid te nemen van de studenten.

De laatste dagen waren voor ons aangebroken. Met wat verdriet in het hart en ook een uitzien naar onze familie en geliefden, brachten we de laatste dagen door in het CCF. In het weekend stond het Leer-en Ervaringsverslag centraal maar ook de voorbereidingen van het afscheid van het team en de kinderen. Op dinsdag... onze laatste dag was het zover. We hielden een evaluatie met het gehele team a.d.h.v. een schriftelijk document dat we hadden opgemaakt. Deze bleken vooral heel veel bevestiging te geven en we zagen dat iedereen tevreden was over deze drie-maanden ervaring. We hadden ter bedanking voor de fijne tijd een afscheidsgeschenk voorzien. Hiervoor namen we iedereen mee naar onze kamer, waar een vijgenboom met allerlei briefjes hen stond op te wachten. Ieder briefje was voor iemand anders bedoeld met daarop een kort tekstje ter bedanking en hoe we deze persoon zouden meenemen in onze herinnering. De boom symbolizeerde voor ons het gevoel dat we de voorbije maanden een tweede thuis hebben gekregen en we daar dan ook graag willen blijven groeien en betrokken zijn in het leven van het CCF. De ontroering werd alleen maar groter toen we van het team ook een geschenk kregen. Irèn had twee tasjes handgemaakt voor ons en daarin zat een juweel en een flesje wijn met het log van het CCF.
Ook het afscheid met de kinderen moest worden genomen. Voor hen hadden we twee boeken met daarin knutsel-en spelleideetjes om in de leefgroep te doen. Voor de kinderen hebben we de wens en de hoop dat ze allen in de toekomst hun weg veilig en wel zullen vinden.

's avonds zijn we nog met enkelen gaan eten en iets gaan drinken... en daar eindigde onze drie maanden wonen, leven, werken, genieten in Roemenië... althans voorlopig.


Ondertussen zijn we zaterdag, we zijn goed thuisgekomen en proberen ons bezig te houden met studeren want volgende week hebben we examens. Toch lukt dit niet zo goed want onze gedachten staan er niet echt op en onze ziel heeft wat meer tijd nodig om de weg terug te vinden naar Belgie.

We willen jullie nog danken voor de vele reacties, en het fijne thuiskomen !

Tot binnenkort,
La revedere

Ilse en Tina